Аднойчы Грэгар Замза прачынаецца і выяўляе, што ператварыўся ў гіганцкую казурку. Гэтая метамарфоза становіцца сімвалам адчужэння і страты чалавечай ідэнтычнасці. Грэгар сутыкаецца з неразуменнем і адрыньваннем з боку сваёй сям’і, што прыводзіць да глыбокіх разважанняў аб прыродзе існавання і сацыяльнай ізаляцыі. Кафка па-майстэрску перадае атмасферу абсурду і трагедыі, прымушаючы чытача задумацца аб сэнсе жыцця і чалавечых адносінах.