ترجمهٔ صادق هدایت و حسن قائمیان.

Capítulo uno

۱

Cuando Gregorio Samsa se despertó una mañana después de un sueño intranquilo, se encontró sobre su cama convertido en un monstruoso insecto.

یک روز صبح، همینکه گره گوار سامسا از خواب آشفته‌ای پرید، در رختخواب خود به حشرهٔ تمام عیار عجیبی مبدل شده بود.

Estaba tumbado sobre su espalda dura, y en forma de caparazón y, al levantar un poco la cabeza, veía un vientre abombado, parduzco, dividido por partes duras en forma de arco, sobre cuya protuberancia apenas podía mantenerse el cobertor, a punto ya de resbalar al suelo.

به پشت خوابیده و تنش مانند زره سخت شده بود. سرش را که بلند کرد ملتفت شد که شکم قهوه‌ای گنبد مانندی دارد که رویش را رگه‌هائی بشکل کمان تقسیم بندی کرده است. لحاف که به زحمت بالای شکمش بند شده بود، نزدیک بود بکلی بیفتد،

Sus muchas patas, ridículamente pequeñas en comparación con el resto de su tamaño, le vibraban desamparadas ante los ojos.

و پاهای او که به طرز رقت آوری برای تنه‌اش نازک مینمود جلوی چشمش پیچ و تاب میخورد.

«¿Qué me ha ocurrido?», pensó.

گره گوار فکر کرد: «چه بسرم آمده؟»

No era un sueño. Su habitación, una auténtica habitación humana, si bien algo pequeña, permanecía tranquila entre las cuatro paredes harto conocidas. Por encima de la mesa, sobre la que se encontraba extendido un muestrario de paños desempaquetados — Samsa era viajante de comercio —, estaba colgado aquel cuadro, que hacía poco había recortado de una revista y había colocado en un bonito marco dorado.

معهذا در عالم خواب نبود. اطاقش درست یک اطاق مردانه بود گرچه کمی کوچک، ولی کاملاً متین و بین چهار دیوار معمولیش استوار بود. روی میز کلکسیون نمونه‌های پارچه گسترده بود — گره گوار شاگرد تاجری بود که مسافرت میکرد — گراووری که اخیراً از مجله‌ای چیده و قاب طلائی کرده بود بخوبی دیده میشد.

Representaba a una dama ataviada con un sombrero y una boa” de piel, que estaba allí, sentada muy erguida y levantaba hacia el observador un pesado manguito de piel, en el cual había desaparecido su antebrazo.

این تصویر زنی را نشان میداد که کلاه کوچکی بسر و یخهٔ پوستی داشت و خیلی شق و رق نشسته و نیم آستین پر پشمی را که بازویش تا آرنج در آن فرو میرفت بمعرض تماشای اشخاص با ذوق گذاشته بود.

La mirada de Gregorio se dirigió después hacia la ventana, y el tiempo lluvioso se oían caer gotas de lluvia sobre la chapa del alfeizar de la ventana — le ponía muy melancólico.

گره گوار به پنجره نگاه کرد: صدای چکه‌های باران که به حلبی شیروانی میخورد شنیده میشد؛ این هوای گرفته او را کاملاً غمگین ساخت.

« ¿Qué pasaría — pensó — si durmiese un poco más y olvidase todas las chifladuras?» Pero esto era algo absolutamente imposible, porque estaba acostumbrado a dormir del lado derecho, pero en su estado actual no podía ponerse de ese lado.

فکر کرد: «کاش دوباره کمی میخوابیدم تا همهٔ این مزخرفات را فراموش بکنم»، ولی این کار بکلی غیر ممکن بود، زیرا وی عادت داشت که به پهلوی راست بخوابد و با وضع کنونی نمیتوانست حالتی را که مایل بود بخود بگیرد.

Aunque se lanzase con mucha fuerza hacia el lado derecho, una y otra vez se volvía a balancear sobre la espalda.

هر چه دست و پا میکرد که به پهلو بخوابد با حرکت خفیفی مثل الاکلنگ هی به پشت میافتاد.

Lo intentó cien veces, cerraba los ojos para no tener que ver las patas que pataleaban, y sólo cejaba en su empeño cuando comenzaba a notar en el costado un dolor leve y sordo que antes nunca había sentido.

صد بار دیگر هم آزمایش کرد و هر بار چشمش را می‌بست تا لرزش پاهایش را نبیند. زمانی دست از این کار کشید که یک نوع درد مبهمی در پهلویش حس کرد که تا آنگاه مانند آنرا درنیافته بود.

«Dios mío!», pensó. «¡Qué profesión tan dura he elegido! Un día sí y otro también de viaje. Los esfuerzos profesionales son mucho mayores que en el mismo almacén de la ciudad, y además se me ha endosado este ajetreo de viajar, el estar al tanto de los empalmes de tren, la comida mala y a deshora, una relación humana constantemente cambiante, nunca duradera, que jamás llega a ser cordial. ¡Que se vaya todo al diablo!»

فکر کرد: «چه شغلی، را انتخاب کرده‌ام! هر روز در مسافرت! دردسرهائی که بدتر از معاشرت با پدر و مادرم است! بدتر از همه این زجر مسافرت یعنی عوض کردن ترنها، سوار شدن به ترنهای فرعی که ممکن است از دست برود، خوراکهای بدی که باید وقت و بیوقت خورد! هر لحظه دیدن قیافه‌های تازهٔ مردمی که انسان دیگر نخواهد دید و محال است که با آنها طرح دوستی بریزد! کاش این سوراخی که تویش کار میکنم به درک میرفت!»

Sintió sobre el vientre un leve picor, con la espalda se deslizó lentamente más cerca de la cabecera de la cama para poder levantar mejor la cabeza; se encontró con que la parte que le picaba estaba totalmente cubierta por unos pequeños puntos blancos, que no sabía a qué se debían, y quiso palpar esa parte con una pata, pero inmediatamente la retiró, porque el roce le producía escalofríos.

بالای شکمش کمی احساس خارش کرد، به چوب تختخواب کمی بیشتر نزدیک شد. به پشت میسرید برای اینکه بتواند بهتر سرش را بلند کند و در محلی که میخارید یک رشته نقاط سفید بنظرش رسید که از آن سر در نمیآورد. سعی کرد که با یکی از پاهایش آن محل را لمس کند ولی پایش را به تعجیل عقب کشید چون این تماس لرزش سردی در او ایجاد میکرد.

Se deslizó de nuevo a su posición inicial.

به وضع قبلی خود درآمد.

«Esto de levantarse pronto», pensó, «le hace a uno desvariar. El hombre tiene que dormir. Otros viajantes viven como pachás”. Si yo, por ejemplo, a lo largo de la mañana vuelvo a la pensión para pasar a limpio los pedidos que he conseguido, estos señores todavía están sentados tomando el desayuno. Eso podría intentar yo con mi jefe, en ese momento iría a parar a la calle. Quién sabe, por lo demás, si no sería lo mejor para mí. Si no tuviera que dominarme por mis padres, ya me habría despedido hace tiempo, me habría presentado ante el jefe y le habría dicho mi opinión con toda mi alma.

فکر میکرد: «هیچ چیز آنقدر خرف کننده نیست که آدم همیشه به این زودی بلند بشود. انسان احتیاج به خواب دارد. راستی میشود باور کرد که بعضی از مسافران مثل زنهای حرم زندگی میکنند؟ وقتیکه بعد از ظهر بمهمانخانه بر میگردم تا سفارشها را یادداشت بکنم، تازه این آقایان را میبینم که دارند چاشت خودشان را صرف میکنند. میخواستم بدانم اگر من چنین کاری میکردم رئیسم به من چه میگفت! فوراً مرا بیرون میانداخت! کی میداند شاید هم این کار عاقلانه باشد. اگر پای‌بند خویشانم نبودم، مدتها بود که استعفای خودم را داده بودم، میرفتم رئیسمان را گیر میآوردم و مجبور نبودم که فرمایشهای او را قورت بدهم.

¡Se habría caído de la mesa! Sí que es una extraña costumbre la de sentarse sobre la mesa y, desde esa altura, hablar hacia abajo con el empleado que, además, por culpa de la sordera del jefe, tiene que acercarse mucho. Bueno, la esperanza todavía no está perdida del todo; si alguna vez tengo el dinero suficiente para pagar las deudas que mis padres tienen con él — puedo tardar todavía entre cinco y seis años — lo hago con toda seguridad. Entonces habrá llegado el gran momento, ahora, por lo pronto, tengo que levantarme porque el tren sale a las cinco»,

در اثر این کار لابد از روی میز دفترش میافتاد. اینهم اطوار غریبی است: برای حرف زدن با کارمندانش روی میز دفتر صعود میکند مثل اینکه به تخت نشسته. آنهم با گوش سنگین که باید کاملاً نزدیکش رفت! در هر حال هنوز امیدی باقی است هر وقت پولی را که اقوامم باو بدهکارند پس‌انداز کردم — اینهم پنج شش سال وقت لازم دارد — حتماً این ضربت را وارد میآورم. بعد هم حرف حساب یک کلمه و ورق بر میگردد. در هر حال باید برای ترن ساعت پنج بلند بشوم.»

y miró hacia el despertador que hacía tictac sobre el armario.

به ساعت شماطه که روی دولابچه تیک و تاک میکرد نگاهی انداخت

«¡Dios del cielo!», pensó.

و فکر کرد: «خدا بداد برسد!»

Eran las seis y media y las manecillas seguían tranquilamente hacia delante, ya había pasado incluso la media, eran ya casi las menos cuarto.

ساعت شش و نیم بود و عقربک‌ها بکندی جلو میرفتند. از نیم هم گذشته بود: نزدیک شش و سه‌ربع بود.

¿Es que no habría sonado el despertador?

پس ساعت شماطه زنگ نزده بود؟

Desde la cama se veía que estaba correctamente puesto a las cuatro, seguro que también había sonado.

معهذا از توی رختخواب عقربک کوچک دیده میشد که روی ساعت چهار قرار گرفته بود. شماطه حتماً زنگ زده بود.

Sí, pero… ¿Era posible seguir durmiendo tan tranquilo con ese ruido que hacía temblar los muebles?

پس در اینصورت با وجود سر و صدائی که اثاثیه را بلرزه در میآورد گره گوار به خواب خوشی بوده؟ خواب خوش نه،.

Bueno, tampoco había dormido tranquilo, pero quizá tanto más profundamente.

او به خواب خوش نرفته ولی غرق خواب بوده.

¿Qué iba a hacer ahora?

بله اما حالا؟

El siguiente tren salía a las siete, para cogerlo tendría que haberse dado una prisa loca, el muestrario todavía no estaba empaquetado, y él mismo no se encontraba especialmente espabilado y ágil;

ترن اول ساعت هفت حرکت میکرد. برای اینکه بتواند به آن ترن برسد، باید دیوانه‌وار عجله بکند. از این گذشته کلکسیون نمونه‌ها هم در پاکت پیچیده نشده بود. اما آنچه مربوط به خود گره گوار میشد اینکه او کاملاً سردماغ نبود.

e incluso si consiguiese coger el tren, no se podía evitar una reprimenda del jefe, porque el mozo de los recados habría esperado en el tren de las cinco y ya hacía tiempo que habría dado parte de su descuido.

بر فرض هم که خودش را به ترن میرسانید اوقات تلخی اربابش مسلم بود، زیرا پادو دوچرخه سوار ساعت پنج دم ترن انتظار گره گوار را کشیده و مسامحهٔ او را به تجارتخانه اطلاع داده بود.

Era un esclavo del jefe, sin agallas ni juicio. ¿Qué pasaría si dijese que estaba enfermo?

این آدم مطیع و احمق یک نوع غلام حلقه بگوش و تحت‌الحمایهٔ رئیس بود. اما… اگر خودش را به ناخوشی میزد؟

Pero esto sería sumamente desagradable y sospechoso, porque Gregorio no había estado enfermo ni una sola vez durante los cinco años de servicio.

اینهم بسیار کسل کننده بود و به او بد گمان میشدند، زیرا پنج سال میگذشت که در این تجارتخانه کار میکرد و هرگز کسالتی به او عارض نشده بود.

Seguramente aparecería el jefe con el médico del seguro, haría reproches a sus padres por tener un hijo tan vago y se salvaría de todas las objeciones remitiéndose al médico del seguro, para el que sólo existen hombres totalmente sanos, pero con aversión al trabajo.

حتماً رئیس با پزشک بیمه میآمدند و پدر و مادرش را از تنبلی پسرشان سرزنش میکردند و اعتراضات را باتکاء قول پزشک، که برای او هرگز ناخوش وجود نداشت و فقط تنبل وجود داشت، رد میکرد.

¿Y es que en este caso no tendría un poco de razón?

آیا ممکن بود طبیب در این مورد بخصوص اشتباه کند؟ گره گوار حس میکرد که کاملاً حالش بجاست.

Gregorio, a excepción de una modorra realmente superflua después del largo sueño, se encontraba bastante bien e incluso tenía mucha hambre.

فقط این احتیاج بیهوده به خوابیدن، آنهم در چنین شب طولانی او را از کار باز داشته بود. اشتهای غریبی در خود حس میکرد.

¡Mientras reflexionaba sobre todo esto con gran rapidez, sin poderse decidir a abandonar la cama — en este mismo instante el despertador daba las siete menos cuarto —, llamaron cautelosamente a la puerta que estaba a la cabecera de su cama.

در همان موقع که این افکار را بسرعت در مغزش زیر و رو میکرد بی‌آنکه تصمیم بگیرد از رختخواب بلند بشود، شنید که در پهلوی بسترش را میکوبند و در همان دم ساعت زنگ سه‌ربع را زد.

Gregorio — dijeron (era la madre) —, son las siete menos cuarto. ¿No ibas a salir de viaje?

مادرش او را صدا میکرد: «گره گوار، ساعت هفت و ربع کم است آیا خیال نداری به ترن برسی!؟»

¡Qué dulce voz!

طنین صدایش گوارا بود!

Gregorio se asustó, al contestar, escuchó una voz que, evidentemente, era la suya, pero en la cual, como des de lo profundo, se mezclaba un doloroso e incontenible piar, que en el primer momento dejaba salir las palabras con claridad para, al prolongarse el sonido, destrozarlas de tal forma que no se sabía si se había oído bien.

گره گوار از آهنگ جواب خودش به لرزه افتاد. در اینکه صدایش شناخته میشد شکی در بین نبود. او بود که حرف میزد اما یک جور زق زق دردناکی که ممکن نبود از آن جلوگیری کند و بنظر میآمد که از ته وجودش بیرون میآمد و در صدایش داخل میشد و کلمات صوت حقیقی خود را نداشتند مگر در لحظهٔ اول و سپس صوت مغشوش میشد بطوریکه آدم از خودش میپرسید آیا درست شنیده است یا نه.

Gregorio querría haber contestado detalladamente y explicarlo todo, pero en estas circunstancias se limitó a decir: — Sí, sí, gracias madre, ya me levanto.

گره گوار خیال داشت جواب مفصلی بدهد، اما با این شرایط بهمین اکتفا کرد که بگوید: «بله، بله، مادرجان متشکرم بلند میشوم.»

Probablemente a causa de la puerta de madera no se notaba desde fuera el cambio en la voz de Gregorio, porque la madre se tranquilizó con esta respuesta y se marchó de allí.

بی‌شک حائل بودن در نمیگذاشت به تغییری که در صدای گره گوار حاصل شده بود پی ببرند، زیرا توضیح او مادر را متقاعد کرد و مادرش در حالیکه پاپوش را بزمین میکشید دور شد.

Pero merced a la breve conversación, los otros miembros de la familia se habían dado cuenta de que Gregorio, en contra de todo lo esperado, estaba todavía en casa, y ya el padre llamaba suavemente, pero con el puño, a una de las puertas laterales.

اما این گفتگوی مختصر سایر اعضای خانواده را متوجه کرد که گره گوار بر خلاف انتظار هنوز در رختخواب است. پدر نیز آهسته با مشت به کوفتن در پهلوئی شروع کرد و فریاد زد:

— iGregorio, Gregorio! — gritó —. ¿Qué ocurre? — Tras unos instantes insistió de nuevo con voz más grave —.¡Gregorio, Gregorio!

«گره گوار! گره گوار! چته؟» و لحظه‌ای‌بعد با لحن آمرانه و با وقار گفت: «گره گوار! گره گوار!»

Desde la otra puerta lateral se lamentaba en voz baja la hermana. — Gregorio, ¿no te encuentras bien?, ¿necesitas algo? Gregorio contestó hacia ambos lados: — Ya estoy preparado — y, con una pronunciación lo más cuidadosa posible, y haciendo largas pausas entre las palabras, se esforzó por despojar a su voz de todo lo que pudiese llamar la atención.

از در دیگر پهلوی اطاق، خواهرش بآرامی مینالید که: «گره گوار! آیا ناخوشی؟ چیزی لازم داری؟» گره گوار سعی کرد که کلمات را دقیق تلفظ بکند و تا میتواند لغات را از هم مجزا بنماید تا صدایش طبیعی بشود. به هر دو طرف جواب داد: «حاضرم.»

El padre volvió a su desayuno, pero la hermana susurró: Gregorio, abre, te lo suplico —

پدر رفت که چاشت بخورد، ولی خواهر هنوز پچ پچ میکرد: «گره گوار، خواهش میکنم که در را باز بکنی.»

pero Gregorio no tenía ni la menor intención de abrir, más bien elogió la precaución de cerrar las puertas que había adquirido durante sus viajes, y esto incluso en casa.

گره گوار اعتنائی به این پیشنهاد نکرد. برعکس خوشحال بود که عادت در بستن از تو را مثل اطاق مهمانخانه حفظ کرده بود.

Al principio tenía la intención de levantarse tranquilamente y, sin ser molestado, vestirse y, sobre todo, desayunar, y después pensar en todo lo demás, porque en la cama, eso ya lo veía, no llegaría con sus cavilaciones a una conclusión sensata.

اول سر فرصت بلند میشد بی آنکه کسی مخل او بشود، لباس میپوشید و بخصوص صبحانه را میخورد و بعد وقت داشت برای اینکه فکر بکند. به خوبی حس میکرد که رختخواب جای یافتن راه حل عاقلانه برای این مسئله نیست.

Recordó que ya en varias ocasiones había sentido en la cama algún leve dolor, quizá producido por estar mal tumbado, dolor que al levantarse había resultado ser sólo fruto de su imaginación, y tenía curiosidad por ver cómo se iban desvaneciendo paulatinamente sus fantasías de hoy.

چه بسا اتفاق میافتد که در اثر بدی وضع خوابیدن از این کسالتهای کوچک به انسان رخ میدهد و همینکه برخاستند خود بخود از بین میرود و گره گوار متوجه بود که کم کم خیالات باطل او برطرف میشود.s

No dudaba en absoluto de que el cambio de voz no era otra cosa que el síntoma de un buen resfriado, la enfermedad profesional de los viajantes.

اما راجع به تغییر صدایش، کاملاً معتقد بود که آن مقدمهٔ سرما خوردگی است و این ناخوشی مختص کسانی است که مجبور به مسافرت زیاد میباشند.

Tirar el cobertor era muy sencillo, sólo necesitaba inflarse un poco y caería por sí solo,

رد کردن لحاف برایش هیچ زحمتی نداشت، کمی باد کرد و لحاف خود بخود افتاد.

pero el resto sería difícil, especial mente porque él era muy ancho.

بعد گره گوار از جثهٔ مهیب خود دچار زحمت شد.

Hubiera necesitado brazos y manos para incorporarse, pero en su lugar tenía muchas patitas que, sin interrupción, se hallaban en el más dispar de los movimientos y que, además, no podía dominar.

برای اینکه بلند بشود احتیاج ببازو و ساق پا داشت و او بجز پاهای کوچکی که دائماً میلرزیدند و به آنها مسلط نبود چیزی نداشت.

Si quería doblar alguna de ellas, entonces era la primera la que se estiraba, y si por fin lograba realizar con esta pata lo que quería, entonces todas las demás se movían, como liberadas, con una agitación grande y dolorosa.

قبل از اینکه بتواند یکی از آنها را تا بکند بایستی کمی استراحت کند و زمانیکه حرکت مطلوب را اجراء میکرد همهٔ پاهای دیگر بدون نظم درهم و برهم میشدند و بطرز دردناکی او را شکنجه میکردند.

«No hay que permanecer en la cama inútilmente», se decía Gregorio.

با خودش گفت: «بیخود نباید توی رختخواب ماند.»

Quería salir de la cama en primer lugar con la parte inferior de su cuerpo, pero esta parte inferior que, por cierto, no había visto todavía y que no podía imaginar exactamente, demostró ser difícil de mover; el movimiento se producía muy despacio, y cuando, finalmente, casi furioso, se lanzó hacia adelante con toda su fuerza sin pensar en las consecuencias, había calculado mal la dirección, se golpeó fuertemente con la pata trasera de la cama y el dolor punzante que sintió le enseñó que precisamente la parte inferior de su cuerpo era quizá en estos momentos la más sensible.

برای اینکه بیرون بیاید، ابتدا سعی کرد که از قسمت سفلی بدن شروع کند، بدبختانه این قسمت پائین را که هنوز ندیده بود و تصور دقیقی دربارهٔ آن در ذهن نداشت، هنگام آزمایش حرکت دادن آنرا بسیار دشوار دید. کندی این روش او را از جا در کرد. تمام قوایش را جمع کرد تا خود را بجلو بیندازد ولی از آنجا که خط سیر خود را بد حساب کرده بود سخت بیکی از برجستگیهای تخت خورد و احساس دردی سوزان به او فهمانید که قسمت پائین بدنش بیشک بسیار حساس است.

Así pues, intentó en primer lugar sacar de la cama la parte superior del cuerpo y volvió la cabeza con cuidado hacia el borde de la cama.

ازینرو خواست شیوه را تغییر بدهد و از بالای بدن شروع نماید و با احتیاط سرش را بطرف بالای تخت چرخانید.

Lo logró con facilidad y, a pesar de su anchura y su peso, el cuerpo siguió finalmente con lentitud el giro de la cabeza.

بدون زحمت باین کار موفق شد و باقی جسمش با وجود وزن و حجمی که داشت بهمان سو متوجه گردید.

Pero cuando, por fin, tenía la cabeza colgando en el aire fuera de la cama, le entró miedo de continuar avanzando de este modo porque, si se dejaba caer en esta posición, tenía que ocurrir realmente un milagro para que la cabeza no resultase herida,

اما همینکه سرش بیرون آمد و در میان هوا آویزان گشت گره گوار از ادامه دادن باین کار ترسید، اگر با همین وضع بزمین میافتاد، سرش خرد میشد مگر اینکه معجزی واقع شود

y precisamente ahora no podía de ningún modo perder la cabeza, prefería quedarse en la cama.

و این موقعی نبود که وسایل خود را از دست بدهد. پس بهتر بود که در رختخواب بماند.

Pero como, jadeando después de semejante esfuerzo, seguía allí tumbado igual que antes, y veía sus patitas de nuevo luchando entre sí, quizá con más fuerza aún, y no encontraba posibilidad de poner sosiego y orden a este atropello, se decía otra vez que de ningún modo podía permanecer en la cama y que lo más sensato era sacrificarlo todo, si es que con ello existía la más mínima esperanza de liberarse de ella.

معهذا زمانیکه پس از اینهمه مرارت آهی کشید دوباره مثل پیش خود را در حالت دراز کشیده یافت و زمانیکه دید پاهای کوچکش بیش از پیش در پیچ و تاب است ناامید شد از اینکه بتواند در این اعضای خودسر نظمی برقرار بکند. دوباره بفکرش آمد که قطعاً نباید در رختخواب بماند و بطرز عاقلانه‌ای در راه کوچکترین امید خارج شدن از آن باید از هیچگونه فداکاری دریغ نکند.

Pero al mismo tiempo no olvidaba recordar de vez en cuando que reflexionar serena, muy serenamente, es mejor que tomar decisiones desesperadas.

هنوز بخاطر میآورد که تصمیم نومیدانه هرگز ارزش تأمل متین و منطقی را ندارد.

En tales momentos dirigía sus ojos lo más agudamente posible hacia la ventana, pero, por desgracia, poco optimismo y ánimo se podían sacar del espectáculo de la niebla matinal, que ocultaba incluso el otro lado de la estrecha calle.

عموماً در چنین مواردی نگاه خود را به پنجره میدوخت تا از آن درس تشویق و امیدواری بگیرد اما در این روز کوچه هیچ جوابی باو نمیداد. ابر انبوه هیچگونه مژده‌ای در بر نداشت.

«Las siete ya», se dijo cuando sonó de nuevo el despertador, «las siete ya y todavía semejante niebla»,

فکر کرد: «ساعت هفت است و مه کم نشده!»

y durante un instante permaneció tumbado, tranquilo, respirando débilmente, como si esperase del absoluto silencio el regreso del estado real y cotidiano.

لحظه‌ای دوباره دراز کشید تا تنفس آرام و قوای سابق خود را دوباره بدست بیاورد، مثل اینکه متوقع بود آرامش کامل، زندگی عادی را باو باز گرداند.

Pero después se dijo: «Antes de que den las siete y cuarto tengo que haber salido de la cama del todo, como sea.

بعد با خود گفت: «قبل از یکربع حتماً باید بلند بشوم —

Por lo demás, para entonces habrá venido alguien del almacén a preguntar por mí, porque el almacén se abre antes de las siete.»

عنقریب کسی را دنبال من به منزل میفرستند چون مغازه پیش از ساعت هفت باز میشود.»

Y entonces, de forma totalmente regular, comenzó a balancear su cuerpo, cuan largo era, hacia fuera de la cama.

و شروع کرد که به پشت بخزد تا بتمام طول بدن و یکجا از رختخواب بیرون بیاید.

Si se dejaba caer de ella de esta forma, la cabeza, que pretendía levantar con fuerza en la caída, permanecería probablemente ilesa.

از این قرار میتوانست سر خود را بالا بگیرد تا به آن صدمه‌ای نرسد.

La espalda parecía ser fuerte, seguramente no le pasaría nada al caer sobre la alfombra.

پشتش که بنظر او باندازهٔ کافی سخت بود البته روی قالیچه آسیبی نمیدید.

Lo más difícil, a su modo de ver, era tener cuidado con el ruido que se produciría, y que posiblemente provocaría al otro lado de todas las puertas, si no temor, al menos preocupación.

فقط از صدائی که موقع سقوطش تولید میشد واهمه داشت. میترسید که در تمام خانه این صدا منعکس بشود و وحشت یا اضطرابی تولید کند.

Pero había que intentarlo.

روش جدیدی که پیش گرفته بود بیشتر برایش تفنن بود تا کار پر زحمت، زیرا بوسیلهٔ تکانهائی میتوانست خود را بلغزاند.

Cuando Gregorio ya sobresalía a medias de la cama — el nuevo método era más un juego que un esfuerzo, sólo tenía que balancearse a empujones — se le ocurrió lo fácil que sería si alguien viniese en su ayuda.

هنگامیکه نیمی از تنش از رختخواب بیرون آمد بفکرش رسید که اگر کمی به او کمک میشد با چه سهولتی میتوانست بلند بشود.

Dos personas fuertes — pensaba en su padre y en la criada — hubiesen sido más que suficientes; sólo tendrían que introducir sus brazos por debajo de su abombada espalda, descascararle así de la cama, agacharse con el peso, y después solamente tendrían que haber soportado que diese con cuidado una vuelta impetuosa en el suelo, sobre el cual, seguramente, las patitas adquirirían su razón de ser.

دو نفر آدم قوی مثل پدرش و خدمتگار کافی بود. آنها بازویشان را زیر پشت گرد او میبردند و از رختخواب بیرونش میآوردند سپس با بار خود خم میشدند و بعد با احتیاط صبر میکردند که بتواند روی زمین استوار بشود و باین ترتیب میتوانست امیدوار باشد که پاهایش بالاخره وسیلهٔ استعمال خود را پیدا بکنند.

Bueno, aparte de que las puertas estaban cerradas, ¿debía de verdad pedir ayuda?

اما بر فرض هم که درها بسته نبود آیا کار خوبی بود که کسی را بکمک بخواهد؟

A pesar de la necesidad, no pudo reprimir una sonrisa al concebir tales pensamientos.

از این فکر با وجود همهٔ بدبختی که باو روی آورده بود نتوانست از لبخند خودداری بکند.

Ya había llegado el punto en el que, al balancearse con más fuerza, apenas podía guardar el equilibrio y pronto tendría que decidirse definitivamente, porque dentro de cinco minutos serían las siete y cuarto, en ese momento sonó el timbre de la puerta de la calle.

عملیات بقدری پیشرفت کرده بود که در اثر حرکت تابی که بخود میداد تقریباً حس کرد که تعادلش را از دست داده، باید تصمیم قطعی بگیرد زیرا از یک ربع ساعت مهلتی که پیش خود تعیین کرده بود پنج دقیقه بیشتر باقی نمانده بود ولی ناگهان صدای زنگ در را شنید.

«Seguro que es alguien del almacén», se dijo, y casi se quedó petrificado mientras sus patitas bailaban aún más deprisa.

با خودش گفت: «لابد کسی از مغازه آمده!» و حس کرد که خون در بدنش منجمد شد و پاهای کوچکش رقص چوپی خود را تندتر کردند.

Durante un momento todo permaneció en silencio.

لحظه‌ای در سکوت گذشت و در پرتو امید پوچی تصور کرد که هیچکس در را باز نخواهد کرد

«No abren», se dijo Gregorio, confundido por alguna absurda esperanza.

Pero entonces, como siempre, la criada se dirigió, con naturalidad y con paso firme, hacia la puerta y abrió.

ولی خدمتگار مثل معمول با گامهای استوار بطرف در رفت.

Gregorio sólo necesitó escuchar el primer saludo del visitante y ya sabía quién era, el apoderado en persona.

اولین کلمه‌ای که شخص تازه وارد ادا کرد کافی بود برای آنکه گره گوار به هویت او پی ببرد، این شخص خود معاون بود.

¿Por qué había sido condenado Gregorio a prestar sus servicios en una empresa en la que al más mínimo descuido se concebía inmediatamente la mayor sospecha?

چرا بایستی گره گوار محکوم به خدمت در تجارتخانه‌ای باشد که آنجا کوچک ترین غفلت کارمند موجب بدترین سوء ظن دربارهٔ او میشد؟

¿Es que todos los empleados, sin excepción, eran unos bribones? ¿Es que no había entre ellos un hombre leal y adicto a quien, simplemente porque no hubiese aprovechado para el almacén un par de horas de la mañana, se lo comiesen los remordimientos y francamente no estuviese en condiciones de abandonar la cama?

آیا همهٔ کارمندان بی‌استثناء دغل بودند؟ آیا بین آنها هیچیک از آن خدمتگزاران فداکار و باوفا پیدا نمیشد که اگر اتفاقاً برایشان پیش‌آمدی رخ میداد تا صبح یکی دو ساعت طفره بروند بقدری از پشیمانی حالشان منقلب بشود که نتوانند از رختخوابشان بیرون بیایند؟

¿Es que no era de verdad suficiente mandar a preguntar a un aprendiz — si es que este «pregunteo» era necesario? ¿Tenía que venir el apoderado en persona y había con ello que mostrar a toda una familia inocente que la investigación de este sospechoso asunto solamente podía ser confiada al juicio del apoderado?

آیا بجای آنکه فوراً مزاحم معاون بشوند حقیقةً کافی نبود که یکی از شاگردان تازه کار میفرستادند تا اطلاعی بدست بیاورد — آنهم در صورتی که چنین بازپرسی لزومی داشت — مثل اینکه بخواهند بتمام خانواده نمایش بدهند که روشن کردن چنین قضیهٔ مشکوکی ممکن نیست مگر اینکه به هوش چنین شخص توانائی محول بشود؟

Y, más como consecuencia de la irritación a la que le condujeron estos pensamientos que como consecuencia de una auténtica decisión, se lanzó de la cama con toda su fuerza.

این افکار بقدری گره گوار را از جا در کرد که با تمام قوا خودش را از تخت بزیر افکند. این اقدام بیشتر در اثر خشم او بود تا در نتیجهٔ یک تصمیم قطعی.

Se produjo un golpe fuerte, pero no fue un auténtico ruido.

حاصل اینکه تصادم شدیدی تولید شد ولی غوغائی که از بروز آن میترسید رخ نداد.

La caída fue amortigua da un poco por la alfombra y además la espalda era más elástica de lo que Gregorio había pensado; a ello se debió el sonido sordo y poco aparatoso.

قالیچه از شدت سقوط کاست و پشت جوانک بیش از آن که ابتداء تصورش را میکرد قابل ارتجاع بود. دنبالهٔ صدای خفه‌ای که ایجاد شد هیچگونه غوغائی تولید نگردید،

Solamente no había mantenido la cabeza con el cuidado necesario y se la había golpeado, la giró y la restregó contra la alfombra de rabia y dolor.

فقط سرش صدمه دید، چون گره گوار سرش را باندازهٔ کافی بالا نگرفته بود و در موقع سقوط ضربت دید، پس سر خود را از شدت درد و اوقات تلخی چرخانید و آنرا روی قالیچه مالید.

— Ahí dentro se ha caído algo — dijo el apoderado en la habitación contigua de la izquierda.

معاون در اطاق دست چپ گفت: «گویا چیزی زمین خورد.»

Gregorio intentó imaginarse si quizá alguna vez no podría ocurrirle al apoderado algo parecido a lo que le ocurría hoy a él; había al menos que admitir la posibilidad.

گره گوار از خودش پرسید: «آیا ممکن نیست که روزی چنین بدبختی باین مرد روی بدهد؟» بهر حال استبعادی نداشت.

Pero, como cruda respuesta a esta pregunta, el apoderado dio ahora un par de pasos firmes en la habitación contigua e hizo crujir sus botas de charol.

اما مانند جواب خشونت آمیزی صدای پا آمد و کفش‌هائی بزمین کشیده شد

Desde la habitación de la derecha, la hermana, para advertir a Gregorio, susurró: Gregorio, el apoderado está aquí.

و در اطاق دست راست خواهر پچ‌پچ کنان خبر داد: «گره گوار، معاون آمده.»

« Ya lo sé», se dijo Gregorio para sus adentras, pero no se atrevió a alzar la voz tan alto que la hermana pudiera haberlo oído.

گره گوار گفت: «میدانم.» اما جرأت نکرد آنقدر بلند حرف بزند که خواهرش بشنود،

— Gregorio —dijo entonces el padre desde la habitación de la derecha —, el señor apoderado ha venido y desea saber por qué no has salido de viaje en el primer tren. No sabemos qué debemos decirle, además desea también hablar personalmente contigo, así es que, por favor, abre la puerta. El señor ya tendrá la bondad de perdonar el desorden en la habitación.

حالا پدر در اطاق دست چپ میگفت: «گره گوار، آقای معاون تشریف آورده تا باز خواست کند که چرا با ترن اول حرکت نکردی. نمیدانیم چه جوابش بدهیم. بعلاوه می‌خواهند با خودت حرف بزنند. زود باش برای خاطر ما هم که شده در را باز کن. بدیهی است که ایشان شلوغی اطاقت را با نظر اغماض تلقی خواهند کرد.»

— Buenos días, señor Samsa — interrumpió el apoderado amablemente.

صدای معاون بلند شد که حرف او را برید و بلند بلند گفت: «سلام علیکم آقای سامسا!»

— No se encuentra bien — dijo la madre al apoderado mientras el padre hablaba ante la puerta —, no se encuentra bien, créame usted, señor apoderado. ¡Cómo si no iba Gregorio a perder un tren! El chico no tiene en la cabeza nada más que el negocio. A mí casi me disgusta que nunca salga por la tarde; ahora ha estado ocho días en la ciudad, pero pasó todas las tardes en casa. Allí está, sentado con nosotros a la mesa y lee tranquilamente el periódico o estudia horarios de trenes. Para él es ya una distracción hacer trabajos de marquetería. Por ejemplo, en dos o tres tardes ha tallado un pequeño marco, se asombrará usted de lo bonito que es, está colgado ahí dentro, en la habitación; en cuanto abra Gregorio lo verá usted enseguida. Por cierto, que me alegro de que esté usted aquí, señor apoderado, nosotros solos no habríamos conseguido que Gregorio abriese la puerta; es muy testarudo y seguro que no se encuentra bien a pesar de que lo ha negado esta mañana.

مادرش گفت: «ناخوش است.» و پدر به نطق خود ادامه داد: «حضرت آقای معاون، بشما قول میدهم که ناخوش است و گرنه چطور ممکن بود ترن خود را از دست بدهد؟ این طفلک همهٔ هوش و حواسش توی تجارت است. حتی من دلگیرم که چرا بعد از شام هرگز از خانه خارج نمیشود. باور میکنید که هشت روز است برگشته و همهٔ شبها را در خانه میگذرانیده. جلو میز می‌نشیند و همانجا میماند، بی‌آنکه چیزی بگوید. روزنامه میخواند و یا دفتر راهنما را مطالعه می‌کند. بزرگترین سرگرمی او ساختن مزخرفاتی است که با ارهٔ برش خود درست میکند. اخیراً در یکی دو جلسه یک قاب عکس خیلی ملوس درست کرده، آنقدر قشنگ است! این قاب را که در اطاقش به‌بینید تعجب خواهید کرد. بمحض اینکه گره گوار در را باز کرد شما میتوانید آنرا به‌بینید. بعلاوه من خیلی خوشوقتم که فکر آمدن اینجا بسر شما افتاد. این جوان بقدری خود سر است که بدون وجود شما ما هرگز نمیتوانستیم او را وادار کنیم که در اطاقش را باز بکند. گر چه امروز صبخ نمیخواست اقرار بکند ولی حتماً ناخوش است!»

— Voy enseguida — dijo Gregorio, lentamente y con precaución, y no se movió para no perderse una palabra de la conversación.

گره گوار با درنگ احتیاط آمیزی این جمله را تهجی کرد: «الان میآیم!» ولی جنبشی نکرد از ترس اینکه مبادا یک کلمه از گفتگوهائی را که میشد از نظر بیندازد.

— De otro modo, señora, tampoco puedo explicármelo yo dijo el apoderado —, espero que no se trate de nada serio, si bien tengo que decir, por otra parte, que nosotros, los comerciantes, por suerte o por desgracia, según se mire, tenemos sencillamente que sobreponernos a una ligera indisposición por consideración a los negocios.

معاون اظهار کرد: «خانم در حقیقت من نمیتوانم این موضوع را طور دیگری تعبیر بکنم، امید است که پیش آمد وخیمی رخ نداده باشد، معهذا باید اقرار کنم که ما تجار، خوشبختانه یا بدبختانه، هرطوریکه میخواهید تصور بفرمائید، اغلب قبل از نقاهت‌های جزئی خودمان باید کار را از پیش ببریم.»

— Vamos, ¿puede pasar el apoderado a tu habitación? — preguntó impaciente el padre.

پدر از روی بی‌تابی در زد و پرسید: «خوب! حالا آقای معاون میتوانند وارد بشوند؟»

— No — dijo Gregorio. En la habitación de la izquierda se hizo un penoso silencio, en la habitación de la derecha comenzó a sollozar la hermana.

گره گوار گفت: «نه.» طرف چپ را سکوت سختی فرا گرفت و سمت راست خواهرش شروع بگریه کرد.

¿Por qué no se iba la hermana con los otros?

چرا خواهرش نمیرفت جزو جرگهٔ آنهای دیگر بشود؟

Seguramente acababa de levantarse de la cama y todavía no había empezado a vestirse; y ¿por qué lloraba?

بی‌شک تازه بلند شده و لباس نپوشیده بود.

¿Porque él no se levantaba y dejaba entrar al apoderado?,

اما چرا گریه میکرد؟