«Кубак кавы» — глыбока асабістае эсэ Івана Цанкара пра цяжказмыўны грэх несправядлівасці ў адносінах да самых блізкіх. Апавядальнік успамінае эпізод з маладосці, калі ён адштурхнуў маці, якая з любоўю прынесла яму доўгачаканы кубачак кавы, і гэты імгненны выбліск жорсткасці назаўжды застаўся цёмнай плямай на яго душы.